Ledwo Ziobro dostał azyl, a tu coś takiego. Nie do wiary, co dzieje się w PiS, szokujące ustalenia

PiS publicznie mówi jednym głosem, prywatnie pęka na frakcje

Po decyzji Zbigniewa Ziobry o pozostaniu na Węgrzech w ramach ochrony politycznej, kierownictwo Prawa i Sprawiedliwości natychmiast zareagowało pokazem jedności. Oficjalna narracja została zbudowana szybko i konsekwentnie: zarzuty wobec byłego ministra mają charakter polityczny, a wymiar sprawiedliwości w obecnych realiach nie gwarantuje bezstronności. W tej logice decyzja Budapesztu nie jest niczym nadzwyczajnym, lecz reakcją na realne zagrożenie.

Na czele tej linii przekazu stanął Mariusz Błaszczak, który w imieniu klubu parlamentarnego przedstawił azyl jako efekt „obiektywnych przesłanek”. W publicznych wypowiedziach politycy PiS mówią niemal identycznym językiem – o represjach, politycznej zemście i potrzebie obrony swoich ludzi.

Jednak obraz ten rozpada się w nieoficjalnych rozmowach. W Sejmie i w partyjnych kuluarach coraz wyraźniej widać dwa przeciwstawne obozy. Jeden – skupiony wokół dawnych ludzi Ziobry – uważa, że w obecnych realiach jego wyjazd był jedynym rozsądnym wyjściem. Wskazują na jego problemy zdrowotne i przekonują, że ewentualny areszt mógłby być realnym zagrożeniem dla życia.

Drugi obóz myśli zupełnie inaczej. Dla nich decyzja o wyjeździe to polityczny błąd o historycznej skali. Uważają, że gdyby Ziobro wrócił do kraju i stanął przed sądem, mógłby zbudować mit prześladowanego lidera. Proces – nawet jeśli zakończony aresztem – byłby sceną do ataku na rząd i mobilizacji elektoratu. Tymczasem zagraniczny azyl ich zdaniem pozbawił go symbolicznej siły i wciągnął PiS w defensywę.

Morawiecki wykorzystuje moment, by ustawić się na lidera

W tę napiętą sytuację wszedł Mateusz Morawiecki – i zrobił to w sposób, który wielu w PiS uznało za mistrzowsko wyrachowany. W radiowym wywiadzie potwierdził oficjalną wersję partii: że prokuratura działa politycznie i że Ziobro jest ścigany z powodów pozamerytorycznych. To był sygnał lojalności.

Ale kilka sekund później były premier zrobił coś więcej. Zapytany, czy sam w podobnej sytuacji szukałby azylu, odpowiedział bez wahania, że nie. Zapowiedział, że wolałby zostać w kraju, nawet w obliczu aresztowania, i walczyć z rządem „na miejscu”.

W realiach PiS ta wypowiedź zabrzmiała jak polityczny manifest. Morawiecki wyraźnie zestawił swoją postawę z decyzją Ziobry – i w oczach wielu działaczy wyszedł z tego porównania jako silniejszy, bardziej „bojowy” przywódca. Dla części partyjnych elit było to czytelne przesłanie: oto polityk, który nie ucieka i który jest gotów zapłacić cenę za konfrontację z obecną władzą.

Nie jest tajemnicą, że środowiska Morawieckiego i Ziobry od lat rywalizują o wpływy w partii. Teraz, gdy PiS jest w opozycji i szuka nowej tożsamości, ta rywalizacja wchodzi w decydującą fazę. Słowa byłego premiera zostały odebrane jako próba przejęcia moralnej przewagi – i zarazem przygotowanie gruntu pod przyszłą walkę o przywództwo.

Dlaczego ta sprawa może zmienić PiS na lata

Spór wokół azylu Ziobry to coś znacznie więcej niż problem jednego polityka. To katalizator głębokich procesów, które i tak zachodziły w PiS po utracie władzy. Partia próbuje jednocześnie utrzymać narrację o byciu ofiarą represji i zarządzać wewnętrznymi podziałami, które stają się coraz trudniejsze do ukrycia.

Każdy kolejny dzień sprawy ujawnia, jak kruche jest to porozumienie. Zwolennicy twardej konfrontacji z rządem coraz częściej krytykują strategię „obrony z zagranicy”, a środowiska związane z Ziobrą czują się marginalizowane. To nie są już różnice taktyczne – to spór o to, jaką partią ma być PiS w przyszłości.

Do tego dochodzi wymiar międzynarodowy. Decyzja węgierskiego rządu wciąga relacje polsko-węgierskie w sam środek konfliktu wewnętrznego w Polsce. Dla PiS oznacza to jeszcze silniejsze związanie się z obozem Viktora Orbána, co może cementować twardy, eurosceptyczny elektorat, ale jednocześnie oddalać umiarkowanych wyborców.

W szerszym sensie sprawa wyznacza nową granicę politycznego konfliktu. Po raz pierwszy tak wyraźnie pojawia się sytuacja, w której czołowy polityk jednego z głównych obozów szuka ochrony poza krajem przed własnym państwem. To zmienia reguły gry i może stać się precedensem, który będzie ciążył nad polską polityką jeszcze bardzo długo.