Ukryte przywileje władzy. Jak polscy politycy omijają kolejki do lekarza z ramienia NFZ?

Druzgocące kulisy leczenia polityków i ich rodzin

Codzienność milionów Polaków to wielomiesięczne oczekiwanie na wizyty u lekarzy specjalistów oraz dramatyczne, liczące nierzadko kilkanaście godzin kolejki na szpitalnych izbach przyjęć. Tymczasem w szpitalu powiatowym w Aleksandrowie Kujawskim doszło do bezprecedensowego zdarzenia, które boleśnie unaocznia skalę nierówności społecznych i bezkarności elit władzy. Trzynastoletni syn senatora Koalicji Obywatelskiej, Tomasza Lenca, trafił tam na zabieg z całkowitym i rażącym pominięciem jakichkolwiek obowiązujących procedur medycznych. Chłopiec w ogóle nie został zarejestrowany na izbie przyjęć, nie posiadał wymaganej dokumentacji medycznej niezbędnej do przeprowadzenia operacji, a w szpitalnych aktach brakowało nawet podstawowej, pisemnej zgody pacjenta lub jego opiekunów na interwencję chirurgiczną. Co najbardziej wstrząsające z medycznego punktu widzenia, anestezjolog asystujący przy zabiegu opuścił oddział intensywnej terapii, co w świetle wyśrubowanych procedur ratunkowych jest dopuszczalne wyłącznie w skrajnych sytuacjach bezpośredniego zagrożenia życia innych chorych.

Dyrektor wspomnianej placówki medycznej, Mariusz Trojanowski, będący jednocześnie lokalnym działaczem Koalicji Obywatelskiej, oficjalnie potwierdził, że opisywane zdarzenie faktycznie miało miejsce na terenie jego szpitala. Sytuację dodatkowo pogarsza fakt, że w czasie trwania zabiegu w placówce pojawił się Lotti Mansour, doktor honorowy, konsul Tunezji i bliski znajomy senatora Lenca, który zaparkował swój luksusowy samochód na miejscu rygorystycznie i wyłącznie zarezerwowanym dla karetek pogotowia ratunkowego, wchodząc na oddział z tajemniczą torbą. Były marszałek Senatu, doświadczony lekarz profesor Tomasz Grodzki, skomentował publicznie tę oburzającą sprawę, lekceważąco nazywając ją „niewielkim grzechem”. 

ZOBACZ CAŁY MATERIAŁ TUTAJ:

Dramat na oddziałach intensywnej terapii w dobie pandemii

Kolejnym wstrząsającym przykładem drastycznego nadużywania władzy i omijania sprawiedliwego dostępu do leczenia jest głośna historia Stanisława Witka, męża byłej marszałek Sejmu z ramienia Prawa i Sprawiedliwości, Elżbiety Witek. Mężczyzna przebywał przez blisko trzy lata w stanie wegetatywnym na oddziale intensywnej terapii (OIOM) w Legnicy. Oddziały tego typu, dysponujące niezwykle kosztownym sprzętem i liczące zazwyczaj zaledwie do dziesięciu specjalistycznych łóżek, z założenia służą wyłącznie do krótkotrwałych hospitalizacji. Ich głównym celem jest błyskawiczna stabilizacja funkcji życiowych pacjentów znajdujących się w krytycznym stanie zagrażającym życiu, na przykład ofiar ciężkich wypadków komunikacyjnych. Długotrwałe, wręcz wieloletnie blokowanie miejsca na tak newralgicznym oddziale, w dodatku w szczytowym okresie pandemii COVID-19, wiązało się z tragicznymi konsekwencjami dla wielu innych chorych, którzy zostali pozbawieni ratunku.

W tym samym czasie, gdy mąż pani marszałek nieprzerwanie zajmował deficytowe łóżko z dostępem do respiratora, inni pacjenci umierali w tragicznych okolicznościach, bez wsparcia najbliższych i bez dostępu do specjalistycznej aparatury. Złożono oficjalne zawiadomienie do prokuratury przez zdesperowaną córkę kobiety, która zmarła po ośmiu dniach bezskutecznego oczekiwania na wolne miejsce na tym samym legnickim oddziale. Sprawę i jej tło potęguje skomplikowana siatka powiązań personalno-politycznych w regionie. Dyrektor legnickiego szpitala, Anna Płotnicka-Mieloch, przez trzynaście lat pracowała w Jaworskim Centrum Medycznym, którym z kolei kierowała wieloletnia znajoma Elżbiety Witek. Co więcej, sam pacjent oddziału, Stanisław Witek, jako radny powiatowy głosował w przeszłości za przyznaniem gigantycznej dotacji w wysokości dwóch milionów złotych dla szpitala powiązanego z ludźmi z otoczenia jego żony.

Prezes partii jako pacjent nieznany i gigantyczne dotacje z publicznych pieniędzy

Niestandardowe, całkowicie wykraczające poza prawo procedury dotyczyły również prezesa Prawa i Sprawiedliwości, Jarosława Kaczyńskiego. W lutym 2025 roku ten prominentny polityk trafił na rutynowe badania kardiologiczne do szpitala wojewódzkiego w Lublinie, gdzie został potajemnie zarejestrowany w dokumentacji jako pacjent „NN”, czyli osoba o nieustalonej tożsamości. Jest to procedura medyczna i prawna standardowo stosowana niemal wyłącznie w przypadku nieprzytomnych ofiar wypadków drogowych, których danych nie da się ustalić. Na czas jego wizyty arbitralnie zamknięto dla innych chorych aż połowę szpitalnego oddziału kardiologii, a dyrekcja placówki merytorycznie tłumaczyła to niedorzecznymi „emocjami personelu”. Warto zauważyć, że w tej samej placówce, bezpośrednio podlegającej urzędowi marszałkowskiemu zarządzanemu przez polityka z ramienia PiS, Jarosława Stawiarskiego, leczyli się w tym samym okresie również inni wpływowi decydenci tej formacji, w tym podejrzany w aferach finansowych wiceminister sprawiedliwości Marcin Romanowski oraz chorujący na nowotwór były minister Zbigniew Ziobro.

Jeszcze bardziej kontrowersyjny wymiar polityczno-finansowy mają słynne zabiegi ortopedyczne Jarosława Kaczyńskiego, które miały miejsce w latach 2019 i 2022 w szpitalu imienia profesora Adama Grucy w podwarszawskim Otwocku. Placówka ta w ciągu zaledwie pięciu lat otrzymała łącznie 18,5 miliona złotych ze specjalnych środków Funduszu Sprawiedliwości. Znaczące przelewy, w tym dedykowane granty na najnowocześniejszy sprzęt chirurgiczny przekraczające milion złotych, trafiały na konto zadłużonego szpitala dokładnie na zaledwie kilka tygodni przed planowanymi, poważnymi operacjami kolana prezesa partii rządzącej. Byli urzędnicy wysokiego szczebla Ministerstwa Sprawiedliwości wprost zeznawali, że ogromne transfery publicznych środków finansowych były celowo powiązane z chęcią utrzymania dobrych relacji ze szpitalem ze względu na osobę kluczowego pacjenta.

Kto naprawdę ma dostęp do „szybkiej ścieżki” w ochronie zdrowia

Polski system ochrony zdrowia w teorii nie przewiduje żadnego powszechnego statusu VIP. Uprzywilejowany dostęp do leczenia przysługuje wyłącznie wąskiej grupie najwyższych urzędników państwowych i tylko w sytuacjach nagłych, zagrażających życiu. W praktyce jednak rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. Kontrole wykazują, że ogromna część pacjentów trafia na zabiegi poza oficjalną kolejką, wykorzystując mechanizmy, które formalnie mieszczą się na granicy prawa. Najczęściej polega to na wcześniejszych, kosztownych konsultacjach prywatnych u lekarzy powiązanych z publicznymi placówkami, co w efekcie pozwala ominąć system i skrócić czas oczekiwania z lat do tygodni. Tworzy to faktyczny podział na pacjentów, którzy czekają w kolejce, oraz tych, którzy potrafią ją obejść, dysponując odpowiednimi środkami finansowymi lub kontaktami.

Nowa twarz korupcji i system, który sam się nie naprawi

Współczesna korupcja w ochronie zdrowia rzadko przybiera dziś formę bezpośrednich łapówek. Zamiast tego funkcjonuje jako rozbudowany system „dobrowolnych wpłat”, fundacji przyszpitalnych czy nieformalnych rekomendacji ze strony osób wpływowych. Pacjenci, często zdesperowani, decydują się na ogromne wydatki, by przyspieszyć leczenie, co w praktyce deformuje cały system i premiuje tych, którzy mogą zapłacić. Jednocześnie brak realnych konsekwencji sprawia, że mechanizm ten utrwala się i rozszerza. Bez wprowadzenia pełnej transparentności leczenia osób publicznych, zakazu politycznych interwencji oraz realnych sankcji za omijanie kolejek, system będzie nadal działał w ten sam sposób – oficjalnie równy dla wszystkich, a faktycznie dostępny szybciej dla wybranych.

Źródło: Goniec