Kamil Dziubka ocenia kryzys na prawicy: "Groźby Jarosława Kaczyńskiego przestały działać"

Paraliż bezpieczeństwa państwa

Nominacja Sławomira Cenckiewicza na szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego od początku uchodziła za ryzykowną decyzję polityczną. Znany historyk, kojarzony przede wszystkim z rozliczeniami z rządem Donalda Tuska, nie posiadał kompetencji do kreowania polityki obronnej państwa.

– Cenckiewicz z historyka stał się siepaczem PiS, który miał znaleźć materiały służące wyeliminowaniu Tuska z życia politycznego – przypomina w wywiadzie dla serwisu Goniec.pl dziennikarz Onetu, współprowadzący podcast “Stan Wyjątkowy” Kamil Dziubka. – On w ogóle nie miał do tego kompetencji, to przecież historyk.

Prawdziwym problemem i wizerunkowym obciążeniem okazał się jednak całkowity brak dostępu do informacji niejawnych. Z tego powodu szef BBN nie mógł uczestniczyć w kluczowych naradach, co szybko doprowadziło do skrajnie niebezpiecznego paraliżu decyzyjnego. Za każdym razem, gdy pojawiał się na posiedzeniu Rady Gabinetowej czy RBN, podstawowym pytaniem było to, czy uczestniczył w części z informacjami niejawnymi.

– Sytuacja była kuriozalna. Okazało się, że prezydent Karol Nawrocki nie wiedział o planach przekazania MiG-ów Ukrainie, co przecież nie budziło kontrowersji – ujawnia ekspert. – Cenckiewicz z kolei zakazał swoim zastępcom bezpośredniego kontaktu z głową państwa.

Wewnętrzne tarcia w Pałacu

Do upadku szefa BBN przyczyniła się również zacięta rywalizacja między urzędnikami Kancelarii Prezydenta. Złe relacje z kluczowymi ministrami z otoczenia Karola Nawrockiego – w tym Pawłem Szefernakerem, Zbigniewem Boguckim czy Marcinem Przydaczem – stopniowo pozbawiły go jakiegokolwiek politycznego wsparcia.

– Szereg czynników sprawił, że Cenckiewicz po prostu nie mógł dłużej pełnić tej funkcji. Parasol ochronny ze strony prezydenta Nawrockiego przestał wystarczać – tłumaczy Dziubka w “Rozmowie Gońca”. – Zresztą jego samego zaczął mocno uwierać gorset urzędniczy. Można odnieść wrażenie, że w ostatnich dniach odpiął wrotki i wrócił stary Cenckiewicz, a z nim wszystkie teorie spiskowe.

Bunt na Nowogrodzkiej

Poważny kryzys w Pałacu zbiega się w czasie z pęknięciem w samym Prawie i Sprawiedliwości. Mateusz Morawiecki otwarcie rzucił wyzwanie Jarosławowi Kaczyńskiemu, kategorycznie sprzeciwiając się forsowaniu Przemysława Czarnka na kandydata na premiera. Namaszczenie tego polityka miało być demonstracją siły i przypieczętowaniem prawicowego kursu partii. Zamiast pokornego podporządkowania, były premier odmówił wspólnych wystąpień z rywalem, a do rokowań przystąpił na własnych warunkach.

– Największym przegranym w tej sytuacji jest Przemysław Czarnek. Jego pozycja jako kandydata na premiera namaszczonego przez Kaczyńskiego została wprost podważona – ocenia Kamil Dziubka.

Niezależność wygrywa ze strachem

Reakcja władz partii na ten otwarty sprzeciw dowodzi, że tradycyjne mechanizmy dyscyplinujące przestały działać. Jarosław Kaczyński, pozbawiony atrybutów władzy w postaci państwowych spółek i stanowisk w ministerstwach, nie jest w stanie szantażować wewnętrznych oponentów i musi szukać taktycznych kompromisów.

– Prezes zobaczył, że jego groźby nie zadziałały. Nie powiem, że jest zaskoczony, bo to polityk, który przeżył w polityce już wszystko – kwituje dziennikarz.

Tym, co daje Mateuszowi Morawieckiemu twardą przewagę w starciu z twardogłowym skrzydłem PiS, jest jego stabilność finansowa. Nie jest on skazany na łaskę partyjnych decydentów.

– Morawiecki nie musi żyć z polityki. Ma potężny kapitał i nieruchomości. Bez polityki świetnie sobie poradzi – podsumowuje Dziubka. To właśnie to poczucie bezpieczeństwa pozwala mu na cierpliwą grę o pełną stawkę. Otwarty bunt Morawieckiego i głośny upadek Cenckiewicza to jasny sygnał, że dotychczasowy liderzy nie są już w stanie w pełni kontrolować własnego obozu.

Źródło: Goniec