Cała Polska dudniła o tym spotkaniu Nawrockiego. I teraz reakcja samej Kancelarii Prezydenta

Jak doszło do spotkania, które wywołało lawinę komentarzy

Sobotnia wizyta prezydenta Karola Nawrockiego na Jasnej Górze miała charakter religijno-patriotyczny i była związana z kolejną edycją Narodowej Pielgrzymki Kibiców. To wydarzenie, które od lat gromadzi tysiące fanów piłkarskich klubów z całej Polski, łącząc modlitwę, elementy wspólnotowe oraz wyraźne akcenty tożsamościowe.

Prezydent od dawna podkreśla swoje związki ze środowiskiem kibicowskim i nie ukrywa sympatii do Lechii Gdańsk. Jego obecność na pielgrzymce nie była więc zaskoczeniem – wręcz przeciwnie, wpisywała się w dotychczasową linię wizerunkową głowy państwa.

Po zakończeniu oficjalnych uroczystości doszło do mniej formalnej części wizyty. Prezydent podszedł do grupy osób oczekujących na krótkie powitanie, wymianę kilku słów i symboliczny uścisk dłoni. Takie sytuacje są typowe podczas otwartych spotkań z udziałem polityków – to moment, w którym protokół schodzi na dalszy plan, a dominują spontaniczność i bezpośredni kontakt z uczestnikami.

Jednak właśnie wtedy doszło do gestu, który szybko przyciągnął uwagę mediów. Nagrania krążące w sieci pokazały, jak prezydent wita się z jednym z mężczyzn stojących na czele grupy, a następnie przechodzi dalej. Kilkusekundowy fragment wystarczył, by internauci i dziennikarze zaczęli sprawdzać, kim był rozmówca głowy państwa.

Postać „Dragona” i reakcja Kancelarii Prezydenta

Ustalono, że mężczyzną, z którym przywitał się prezydent, był Tomasz P., znany w środowisku kibicowskim pod pseudonimem „Dragon”. To postać, która od lat pojawia się w aktach spraw sądowych i raportach dotyczących przestępczości zorganizowanej wśród grup kibicowskich.

W 2024 roku Tomasz P. został nieprawomocnie skazany na sześć lat więzienia m.in. za propagowanie nazizmu, kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą oraz udział w brutalnych pobiciach. Sprawa nie została jednak prawomocnie zakończona – złożono apelację, a to oznacza, że formalnie wyrok nie wszedł jeszcze w życie.

Gdy informacja o tym, z kim prezydent uścisnął dłoń, zaczęła pojawiać się w mediach, Kancelaria Prezydenta zareagowała szybko. Rzecznik Rafał Leśkiewicz podkreślił, że głowa państwa nie miała wiedzy o przeszłości prawnej tego uczestnika. Według oficjalnego stanowiska kontakt był przypadkowy i wynikał z charakteru wydarzenia, które miało formę otwartego spotkania z setkami osób.

Z punktu widzenia procedur bezpieczeństwa to wyjaśnienie ma swoje uzasadnienie. Podczas masowych zgromadzeń służby skupiają się przede wszystkim na ochronie fizycznej prezydenta, a nie na weryfikacji każdej osoby w tłumie. Inaczej jest przy zaplanowanych spotkaniach w wąskim gronie – tam lista uczestników jest znana i sprawdzana. W tym przypadku mówimy jednak o spontanicznym podejściu do grupy kibiców.

Mimo to w przestrzeni publicznej pojawiły się pytania o to, czy wizerunkowe ryzyko takich sytuacji nie jest zbyt duże, by można je było zbyć wyłącznie argumentem o braku wiedzy.

Dlaczego jeden gest stał się politycznym problemem

Sprawa szybko wykroczyła poza wymiar czysto protokolarny. Dla wielu obywateli i komentatorów znaczenie ma nie tylko to, co mówi prawo, ale również symbolika. Obraz prezydenta witającego się z osobą kojarzoną z przestępczością i skrajnymi ideologiami działa na wyobraźnię znacznie silniej niż niuanse dotyczące prawomocności wyroku.

Karol Nawrocki konsekwentnie buduje swój wizerunek jako polityka odwołującego się do wartości patriotycznych, religijnych i wspólnotowych. W tym kontekście każda sugestia kontaktu z kimś obciążonym zarzutami o propagowanie nazizmu czy kierowanie gangiem uderza bezpośrednio w ten przekaz.

Dodatkowo całe zdarzenie wpisuje się w szerszy problem relacji polityków ze środowiskami kibicowskimi. Choć wielu kibiców angażuje się w działania społeczne i patriotyczne, nie jest tajemnicą, że w niektórych strukturach funkcjonują także grupy przestępcze. Politycy, którzy chcą budować z tym środowiskiem relacje, poruszają się więc po grząskim gruncie.

Dla opozycji incydent jest wygodnym narzędziem do krytyki. Można go przedstawiać jako dowód braku ostrożności, słabości zaplecza doradczego albo wręcz jako symbol niebezpiecznych związków z radykalnymi środowiskami. Nawet jeśli prawnie nie doszło do niczego nagannego, w sferze wizerunku szkoda została wyrządzona.

Właśnie dlatego sprawa nie zniknie szybko z debaty publicznej. Jedno zdjęcie, jeden uścisk dłoni i kilka sekund nagrania wystarczyły, by uruchomić długą dyskusję o granicach politycznych gestów, odpowiedzialności wizerunkowej i ryzyku, jakie niesie ze sobą obecność na masowych wydarzeniach.

Dla prezydenta i jego zaplecza to sygnał ostrzegawczy: w czasach mediów społecznościowych nawet najbardziej niewinny gest może zostać wyrwany z kontekstu i zamieniony w polityczną broń.