Afera Collegium Humanum to tylko wierzchołek góry lodowej. Co naprawdę kryją akta śledztwa?

Niewyjaśnione drugie dno afery

Z doniesień medialnych wynika, że uwaga służb skupia się przede wszystkim na studentach kupujących lewe dyplomy i fikcyjnych praktykach. Śledczy skrupulatnie analizują logowania telefonów komórkowych do stacji BTS, by udowodnić brak obecności słuchaczy na zajęciach. Jednak akta sprawy zdają się kryć znacznie głębsze, polityczne dno. W świetle informacji ujawnionych w wywiadzie Wojciecha Mulika z Radosławem Grucą na łamach serwisu Goniec.pl, banalny proceder kupowania świadectw skrywa aferę znacznie większego kalibru.

– W śledztwie Collegium Humanum ukryto dużo poważniejsze sprawy, których prokuratorzy nie wyciągali. Są tam historie, które mogą naprawdę bardzo mocno uderzyć w podkarpacki PiS – wskazuje Radosław Gruca. 

– W tym śledztwie aż 50 z 70 dotychczasowych zarzutów dotyczy wyłącznie studentów, którzy nie odbyli praktyk. Nagle zaczynamy się zastanawiać, o co tutaj tak naprawdę chodzi. Większości zgromadzonych informacji państwo po prostu nie widzicie – dodaje dziennikarz śledczy.

Systemowy haracz i partyjna omerta

Prawdziwym tłem sprawy okazuje się potężny proceder nielegalnego finansowania kampanii wyborczych oraz wymuszania łapówek. Zeznania zgromadzone w śledztwie bezwzględnie wskazują, że urzędnicy, lokalni politycy i dyrektorzy państwowych spółek byli nakłaniani do regularnego opłacania haraczu w zamian za utrzymanie lukratywnych posad. Z dokumentów wynikają precyzyjne ścieżki przepływu brudnych pieniędzy do kasy partii, a cała operacja zdaje się być chroniona przez prokuraturę.

– Tam są diagramy z konkretnymi wpłatami. Jest świadek, który zeznaje, że był zmuszany. Wiedział, że musi płacić na partię, bo inaczej straci stanowisko, a państwo o tym nie wiecie, mimo że od dwóch lat zmieniły się rządy – alarmuje Gruca.

Jak podkreśla dziennikarz, w całym układzie funkcjonowała żelazna zasada lojalności i wzajemnego krycia. – Omerta działała, wszyscy płacili, ale nikt nie powiedział, że został zmuszony. Poza tym jednym człowiekiem, który jest jak drzazga w tym śledztwie – zaznacza. 

Trop wiedzie w tym przypadku bezpośrednio do byłego sekretarza generalnego PiS, Krzysztofa Sobolewskiego, którego żona zasiadała w radach nadzorczych licznych spółek z udziałem Skarbu Państwa.

Kuriozalne decyzje wobec Leniart

Podejrzenia wokół rzetelności pracy prokuratury narastają w obliczu kuriozalnej logiki stawiania zarzutów korupcyjnych. Na jaw wychodzą sytuacje, w których odpowiedzialność karna dotyka wyłącznie osoby wręczającej korzyść majątkową, przy absolutnym znieczuleniu organów ścigania wobec osoby ją przyjmującej.

Ten prawny absurd dotyczy bezpośrednio Ewy Leniart – byłej wojewody podkarpackiej i kandydatki PiS na prezydenta Rzeszowa, a obecnie posłanki. Mimo zeznań i materiału dowodowego, do tej pory prokuratura nie zdecydowała się wystąpić o uchylenie jej immunitetu.

– Jak to jest możliwe, że postawiono zarzuty kobiecie za wręczenie łapówki pani Leniart, a prokuratura, która rzekomo tak świetnie rozlicza nieprawidłowości, nie występuje nawet o uchylenie immunitetu poselskiego i postawienie zarzutów byłej wojewodzie? – pyta retorycznie Wojciech Mulik.

 – Pomyślcie nad tym, jak to jest, że ktoś może dać łapówkę, a osoba, która ją przyjmuje, nie ma żadnych zarzutów. Nagle okazuje się, że w banalnym śledztwie jest wątek, z którym nic się nie dzieje. To każe nam się zastanowić, kto na to pozwolił i czemu to służy.