"To już się zaczyna”. Bernatowicz o znakach zapowiadających koniec świata

Tajemnicze znaki pod skórą

W ostatnich miesiącach – jak mówi Bernatowicz – Fundacja Nautilus została zalana zgłoszeniami dotyczącymi tajemniczych, regularnych znaków pojawiających się na ciałach ludzi. Mają kształt przypominający koło sterowe, pojawiają się nagle i znikają po kilkunastu dniach. Co istotne, nie są powierzchniowe.

– To wygląda tak, jakby ten znak był pod skórą, a nie na niej – podkreśla.

Zgłoszenia napływają z Portugalii, Niemiec, Norwegii. Polska stała się centrum ich dokumentowania. Najczęściej dotyczą kobiet, które budzą się z dnia na dzień z wyraźnym symbolem na dłoni, udzie czy ramieniu. Towarzyszy temu lęk i poczucie, że dzieje się coś, czego nie da się wytłumaczyć dermatologią ani przypadkiem.

Bernatowicz odrzuca sceptyczne wyjaśnienia mówiące o poparzeniach czy urazach mechanicznych. Jak twierdzi, przeprowadzono eksperymenty, które wykluczyły takie źródła.

– Moim zdaniem te znaki oznaczają, że zbliża się jakieś wydarzenie, które dotyczyć będzie nas wszystkich. Takie, które zmieni nasze życie – mówi Gońcowi.

I dodaje:

– Nie będzie YouTubeka, nie będzie bułeczki w Żabce, nie będzie autobusu, którym wracam do domu. Ten świat musi się zatrzymać w swoim konsumpcjonizmie.

Innego końca świata nie będzie

Bernatowicz nie mówi o asteroidzie ani biblijnym ogniu z nieba. Koniec świata ma według niego wymiar banalny i przerażający zarazem: wystarczy, że przestaną działać sklepy.

– Żyjemy na wielkiej bombie. Wystarczy, że jutro wszystkie sklepy się zamkną. Po tygodniu jest głód. Po dwóch tygodniach anarchia – mówi w rozmowie z Gońcem.

– Koniec świata będzie wtedy, kiedy nie przyjedzie świeże pieczywo do waszego sklepu ani żadne inne pożywienie.

Wspomina relacje z oblężonego Sarajewa. Opowiada o pieniądzu, który przestaje mieć znaczenie, i o nowej walucie: zapalniczkach, alkoholu, lekach. O sąsiadach, którzy w obliczu głodu przestają być uprzejmi.

– W desperacji człowiek staje się bestią – mówi bez patosu.

Ratunkiem nie jest samotny survival, lecz wspólnota. Grupa. Czuwanie na zmianę. Umiejętność ukrycia tego, co cenne.

– Najbezpieczniejszy jest ten, kto nie wygląda na bezpiecznego – dodaje.

Reinkarnacja jako logika, nie wiara

Wątek zagrożeń cywilizacyjnych Bernatowicz łączy z duchowością. Reinkarnację traktuje jak jedyną sensowną odpowiedź na problem niesprawiedliwości świata.

– Dziecko umierające w hospicjum jest krzykiem, że coś jest nie tak z jednym życiem – mówi. – Gdyby było jedno życie, byłoby to tak niesprawiedliwe, że aż niewyobrażalne.

Według jego koncepcji dusza rozwija się, przechodząc kolejne wcielenia. Zapomnienie poprzednich żyć nie jest błędem systemu, lecz jego warunkiem.

– Gdybyś pamiętała, kim byłaś wcześniej, nie uniosłabyś tego emocjonalnie. To byłby zbyt ciężki bagaż – tłumaczy.

Ta „kurtyna zapomnienia” pozwala przeżywać życie naprawdę: z zazdrością, ambicją, bólem, radością. A to – zdaniem Bernatowicza – właśnie doświadczenie czyni duszę dojrzalszą.

– Nie ma śmierci. Jest tylko zmiana formy – dodaje, przywołując cykl natury: zimę i wiosnę, obumieranie i odradzanie.

Mały rycerz z Malborka

Jednym z najmocniejszych argumentów za reinkarnacją jest dla Bernatowicza historia dwuletniego chłopca, wnuka krakowskiego profesora. Dziecko twierdziło, że było rycerzem, rozpoznawało ludzi i miejsca z „poprzedniego życia”.

Kulminacją była wizyta w Malborku. Chłopiec bezbłędnie wskazywał funkcje pomieszczeń zamku, a na obrazie przedstawiającym polowanie rozpoznał króla.

Po latach okazało się, że zamek rzeczywiście był stanicą łowiecką Zygmunta Augusta.

– To był moment, w którym nie miałem już żadnych wątpliwości – mówi Bernatowicz.

Jeszcze bardziej poruszające są słowa, które dziecko miało skierować do swojej dorosłej krewnej:

– Gizeldo, wróciłem do ciebie. Obiecałem, że wrócę.

Historia bez UFO

Na koniec Bernatowicz opowiada historię osobistą – bez zjawisk paranormalnych, za to z potężnym ładunkiem sensu. Wpis do pamiętnika z 1986 roku. Pseudonim „Nieszczęśliwy maturzysta”. Czterdzieści lat później – spotkanie z synem kobiety, do której ten wpis należał.

Ten sam tekst. Te same słowa. Ta sama klamra.

– To piękniejsze niż wszystkie historie o UFO – przyznaje.

I dodaje zdanie, które spina całą jego opowieść:

– Nie ma problemów. Są tylko przygody.

Źródło: Goniec