Zmarł Zdzisław Szymborski. Odszedł aktor kultowych polskich produkcji

Kariera u boku mistrzów polskiego kina

Zdzisław Szymborski urodził się w 1932 roku w Radzyminie, a studia w warszawskiej PWST ukończył w 1957 roku. W swojej wieloletniej karierze zagrał kilkadziesiąt ról drugoplanowych w filmach fabularnych, współpracując z najwybitniejszymi twórcami. 

Do swoich produkcji angażowali go m.in. Andrzej Munk („Pasażerka”), Andrzej Wajda („Człowiek z marmuru”) oraz Juliusz Machulski („Vabank”). Aktor pojawiał się również w dziełach Janusza Majewskiego („Sprawa Gorgonowej”) i Wojciecha Marczewskiego („Ucieczka z kina Wolność”). 

Według bazy filmpolski.pl, Szymborski był cenionym aktorem charakterystycznym, którego obecność na ekranie budowała realizm i głębię drugiego planu w najważniejszych tytułach polskiej szkoły filmowej oraz późniejszych dekad.

Legendarny współpracownik Stanisława Barei

Widzowie zapamiętają artystę przede wszystkim z ról w popularnych komediach Stanisława Barei. Regularnie występował w takich tytułach jak „Miś”, „Brunet wieczorową porą” oraz „Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz”. Szymborski był także filarem polskiej telewizji, pojawiając się w najchętniej oglądanych serialach w historii kraju. 

Wystąpił m.in. w „Polskich drogach”, „07 zgłoś się”, „Czterdziestolatku”, „Domu” oraz „Zmiennikach”. Jego dorobek uzupełniają liczne kreacje w Teatrze Telewizji, który przez lata stanowił istotną część polskiej kultury. Dzięki tym rolom aktor stał się postacią rozpoznawalną dla wielu pokoleń Polaków, mimo że rzadko wcielał się w postacie pierwszoplanowe. Jego warsztat pozwalał na tworzenie wyrazistych typów ludzkich, które na stałe wpisały się w pamięć widzów.

Praca reżyserska i dziedzictwo telewizyjne

Poza kinem komediowym Szymborski był filarem popularnych seriali telewizyjnych, takich jak „Czterdziestolatek”, „07 zgłoś się”, „Polskie drogi” czy „Dom”. Od lat 80. z powodzeniem realizował się również po drugiej stronie kamery. Jako asystent reżysera i drugi reżyser wspierał proces twórczy takich mistrzów jak Kazimierz Kutz czy Jerzy Hoffman. 

To właśnie u Hoffmana, w filmie „Bitwa Warszawska 1920” z 2011 roku, aktor zaliczył swój ostatni ekranowy występ, pełniąc jednocześnie obowiązki asystenta na planie. 

Zmarły artysta pozostawił po sobie bogaty dorobek, będący żywym zapisem ewolucji polskiej kinematografii. Jego praca reżyserska i aktorska do dziś stanowi merytoryczny punkt odniesienia dla badaczy historii filmu oraz miłośników klasyki polskiego ekranu.