To będzie koniec PiS. Nowa siła na prawicy. Polacy chcą teraz jednego

Prawica podzielona w oczach wyborców. Jedni widzą zagrożenie, inni spokój

Najnowszy sondaż United Surveys dla WP ujawnia coś więcej niż tylko suche procenty – pokazuje pęknięcie w społecznej percepcji przyszłości prawicy. Część respondentów zaczyna postrzegać Prawo i Sprawiedliwość nie jako monolit, lecz jako formację, która po raz pierwszy od lat może realnie odczuwać presję ze swojej własnej strony ideowej. To istotna zmiana nastrojów, bo przez długi czas PiS funkcjonował jako niemal bezalternatywny punkt odniesienia dla wyborców o konserwatywnych poglądach.

Z drugiej strony wciąż silna jest wiara w trwałość tej formacji. Dla wielu PiS pozostaje strukturą zbyt dużą, zbyt zakorzenioną i zbyt doświadczoną, by mogła zostać wypchnięta na margines przez młodszych lub bardziej radykalnych konkurentów. Ten rozdźwięk pokazuje, że prawica weszła w etap niejednoznaczności – moment, w którym stare pewniki przestają obowiązywać, ale nowe jeszcze się nie ukształtowały.

Co istotne, sama obecność takiej debaty jest dla PiS sygnałem ostrzegawczym. Nawet jeśli partia zachowuje przewagę, to fakt, że znaczna część społeczeństwa rozważa scenariusz jej osłabienia, oznacza utratę politycznej „nietykalności”, którą cieszyła się przez lata.

Sympatie polityczne decydują o diagnozie. Dla jednych kryzys, dla innych fikcja

Ocena przyszłości PiS wyraźnie zależy od tego, po której stronie sceny politycznej stoją respondenci. Wyborcy ugrupowań tworzących obecnie koalicję rządzącą znacznie częściej zakładają, że prawica może ulec trwałemu podziałowi. W ich oczach rosnąca aktywność Konfederacji i środowisk skupionych wokół Grzegorza Brauna to szansa na osłabienie głównego przeciwnika politycznego.

Zupełnie inaczej myślą sympatycy samej prawicy. W tej grupie dominuje przekonanie, że PiS pozostanie centralnym punktem obozu konserwatywnego, a nowe inicjatywy są co najwyżej dodatkiem lub wentylem bezpieczeństwa dla bardziej radykalnego elektoratu. Taki rozdźwięk pokazuje, jak silnie polityczna tożsamość wpływa na interpretację tych samych danych.

Ciekawą grupą są wyborcy niezdecydowani lub zdystansowani wobec głównych partii. Ich odpowiedzi wskazują raczej na ostrożność niż entuzjazm wobec wizji marginalizacji PiS. To sygnał, że partia wciąż posiada rezerwy zaufania poza swoim twardym elektoratem, ale jednocześnie nie są one już bezwarunkowe.

Grzegorz Braun i nowa radykalność. Margines czy zapalnik większych zmian?

Postać Grzegorza Brauna stała się jednym z najbardziej niepokojących elementów tej układanki – szczególnie z perspektywy PiS. Jego formacja działa na styku polityki protestu, ideologicznego radykalizmu i antysystemowego buntu. To mieszanka, która nie daje masowego poparcia, ale potrafi skutecznie przyciągać uwagę i odciągać najbardziej zaangażowanych wyborców.

Braun konsekwentnie buduje własne zaplecze organizacyjne i narracyjne, przedstawiając się jako alternatywa dla „zmiękczonej” prawicy. Jednocześnie jego działalność generuje kontrowersje, które utrudniają mu wyjście poza niszowy elektorat. Każdy kolejny incydent czy radykalna wypowiedź wzmacnia rozpoznawalność, ale jednocześnie ogranicza zdolność do budowania szerokiej koalicji.

Dla PiS Braun może być bardziej zagrożeniem pośrednim niż bezpośrednim. Nie musi wygrywać wyborów, by wpływać na całą prawicę. Wystarczy, że zmusi większą partię do zaostrzenia przekazu, przesunięcia akcentów ideowych lub reagowania na presję z prawej strony. To właśnie w tym sensie jego obecność może stać się katalizatorem zmian – nawet jeśli sam pozostanie politycznym outsiderem.