Szantaż w Polsce 2050? Tak wyglądały kulisy wygranej Pełczyńskiej-Nałęcz

Głosowanie, które podzieliło ugrupowanie

W sobotę zakończył się proces wyboru nowego przewodniczącego Polski 2050. Po powtórzonej drugiej turze głosowania przeprowadzonej w formule zdalnej zwyciężyła Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz, uzyskując 350 głosów. Jej rywalka, Paulina Hennig-Kloska, zdobyła poparcie 309 członków partii.

Powtórzenie głosowania było konieczne po unieważnieniu wcześniejszej drugiej tury z połowy stycznia, kiedy stwierdzono ingerencję w system wyborczy. Choć oficjalnie proces zakończył się zgodnie z procedurami, w partii od początku było jasne, że stawka jest znacznie wyższa niż sama funkcja przewodniczącej.

Politycy sympatyzujący z Hennig-Kloską twierdzą, że kluczową rolę w zmianie wyniku odegrała postawa Szymona Hołowni. Lider ugrupowania po pierwszej turze domagał się powtórzenia całych wyborów, krytykował decyzję Rady Krajowej i publicznie sygnalizował, że rozważa odejście z partii.

Jak oceniają niektórzy działacze, te zapowiedzi mogły wywrzeć presję na członków struktur terenowych. W rozmowach kuluarowych pojawiają się nawet określenia o emocjonalnym nacisku, który miał skłonić część osób do poparcia kandydatki utożsamianej z dotychczasowym kierownictwem.

Według tych relacji zwycięstwo Hennig-Kloski oznaczałoby głębokie zmiany organizacyjne, w tym audyt finansów i przebudowę mechanizmów decyzyjnych. Taki scenariusz miał budzić obawy części aparatu partyjnego, co mogło przełożyć się na ostateczny rezultat głosowania.

Część polityków i działaczy Polski 2050 wskazuje, że presja związana z możliwością odejścia lidera ugrupowania mogła wpłynąć na decyzje wyborcze w trakcie wewnętrznych wyborów. Według tych źródeł sytuacja w regionach różniła się od centrali – w strukturach lokalnych perspektywa zmiany przywództwa była postrzegana jako poważne zagrożenie dla stabilności partii.

Niektóre osoby z ugrupowania zwracają uwagę, że groźba potencjalnego odejścia lidera mogła skłonić niektórych członków do zmiany preferencji wyborczych. Takie opinie pozostają w sferze obserwacji polityków i nie zostały formalnie potwierdzone przez samą partię.

Według obserwatorów politycznych presja była odczuwalna głównie w strukturach lokalnych, natomiast członkowie klubu parlamentarnego mieli świadomość, że odejście lidera jest mało prawdopodobne.

Również zmiana elektoratu między turami mogła mieć znaczenie – do drugiej tury dołączyli nowi głosujący, a część wcześniejszych wyborców zrezygnowała z udziału. Te czynniki mogły przyczynić się do ostatecznego wyniku, który dał przewagę Katarzynie Pełczyńskiej-Nałęcz.

Wygrana Pełczyńskiej-Nałęcz przyniosła zamrożenie konfliktów wewnętrznych, ale jednocześnie ujawniła podziały między frakcjami partii. Nowa przewodnicząca ogłosiła skład zarządu wybrany według własnej rekomendacji, nie uwzględniając rywali z wcześniejszej rywalizacji, co może wpłynąć na dalszą spójność ugrupowania.

W perspektywie koalicyjnej wybór nowej przewodniczącej może prowadzić do zmian w relacjach Polski 2050 z partnerami w rządzie. Wciąż pozostaje pytanie, czy nowa przewodnicząca będzie w stanie zintegrować różne frakcje i zapewnić stabilne działanie partii w dłuższej perspektywie.

Deklarowana jedność kontra nastroje w terenie

Po ogłoszeniu wyników ton wypowiedzi liderów ugrupowania uległ wyraźnej zmianie. Szymon Hołownia opublikował w mediach społecznościowych wspólne zdjęcie z nową przewodniczącą, podkreślając, że partia jest w „dobrych rękach”. Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz odpowiedziała zapewnieniem o wspólnym działaniu i odpowiedzialności za przyszłość ugrupowania.

Oficjalny przekaz miał uspokoić nastroje i pokazać jedność po burzliwym okresie. Jednak, jak przyznają sami politycy Polski 2050, wewnątrz partii emocje wciąż są żywe. Szczególnie w strukturach regionalnych wiele osób odebrało wcześniejsze zapowiedzi Hołowni jako realne zagrożenie rozpadem ugrupowania.

Według jednego z rozmówców PAP w klubie parlamentarnym dominowało przekonanie, że odejście lidera jest mało prawdopodobne. Inaczej sytuację postrzegano w terenie, gdzie część działaczy silnie identyfikuje się z osobą Hołowni i obawiała się, że jego decyzja mogłaby oznaczać koniec projektu politycznego.

Dodatkowo na wynik mogły wpłynąć zmiany frekwencji między turami. W drugiej turze głosowały osoby, które wcześniej nie brały udziału w wyborach, podczas gdy część wcześniejszych wyborców zrezygnowała. To, zdaniem działaczy, mogło przesądzić o kilkudziesięciogłosowej przewadze zwyciężczyni.

Nowe przywództwo i konsekwencje dla koalicji

Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz szybko zaprezentowała skład zarządu rekomendowanego przez siebie. Wśród wiceprzewodniczących znaleźli się Ewa Schaedler i Adam Rudawski, funkcję skarbnika zachował Łukasz Osmalak, sekretarzem został Robert Sitnik, a członkiem zarządu Paweł Śliz. W składzie nie znalazł się żaden z byłych kontrkandydatów.

To decyzja, którą część obserwatorów interpretuje jako sygnał twardego kursu i braku chęci do kompromisu z przegraną frakcją. Zwolennicy Hennig-Kloski liczą na wpływ poprzez Radę Krajową, która ma uzupełnić skład władz, jednak ich realna pozycja pozostaje niepewna.

W tle pojawiają się również ambicje dotyczące relacji z koalicjantami. Krytycy nowej przewodniczącej obawiają się, że Polska 2050 przyjmie bardziej konfrontacyjną strategię wobec Koalicji Obywatelskiej i Donalda Tuska, w tym ponownie podniesie kwestię uzyskania teki wicepremiera.

Politycy KO podchodzą do tych zapowiedzi z dystansem, podkreślając, że kluczowe znaczenie ma stabilność i spójność samego ugrupowania. W ich ocenie dopiero uporządkowanie sytuacji wewnętrznej może wzmocnić pozycję negocjacyjną Polski 2050 w rządzie.

Wybory przewodniczącego pokazały, że młoda partia wciąż zmaga się z wyzwaniami charakterystycznymi dla ugrupowań na etapie instytucjonalizacji: rywalizacją frakcyjną, sporami o kierunek rozwoju i rolę lidera. To, czy nowemu kierownictwu uda się zasypać podziały i wzmocnić pozycję w koalicji, będzie jednym z kluczowych testów dla przyszłości Polski 2050.