Prezydent idzie w ślady wielkich zdobywców. Nowy cel militarny USA?
Donald Trump w prywatnych rozmowach systematycznie zestawia swoją osobę z postaciami takimi jak Aleksander Wielki, Juliusz Cezar oraz Napoleon Bonaparte. Według ustaleń opublikowanych przez redakcję magazynu The Atlantic, głównym motorem napędowym obecnych działań amerykańskiego prezydenta jest bezwzględne dążenie do ugruntowania swojej pozycji w podręcznikach historii.
- Donald Trump pozycjonuje się w jednym rzędzie z największymi przywódcami wojskowymi i politycznymi, odrzucając analizę bieżących wskaźników poparcia społecznego
- Główną motywacją prezydenta Stanów Zjednoczonych jest potrzeba udowodnienia skuteczności własnej siły woli w realizacji celów dotychczas uznawanych za nierealne z perspektywy dyplomatycznej
- Bezpośrednią inspiracją dla nowej retoryki prezydenta jest koncepcja jednostek powszechnodziejowych autorstwa Georga Wilhelma Friedricha Hegla
Wizja własnego dziedzictwa na tle historycznych wodzów
Z raportu politycznego przygotowanego przez magazyn The Atlantic wynika, że Donald Trump regularnie odnosi się w kuluarach do najwybitniejszych strategów starożytności oraz nowożytności. Doradcy Białego Domu potwierdzili redaktorom, że polityk traktuje Aleksandra Wielkiego, Juliusza Cezara oraz Napoleona Bonaparte jako swój podstawowy punkt odniesienia w sprawowaniu najwyższego urzędu w państwie.
Przedstawiciele federalnej administracji waszyngtońskiej podkreślają, że nadrzędnym celem prezydenta jest trwałe i bezkompromisowe zapisanie się w annałach światowej historii. Polityk wykazuje ogromną determinację, by w zbiorowej pamięci funkcjonować jako przywódca zdolny do przekraczania barier politycznego prawdopodobieństwa.
– Prezydent chce być zapamiętany jako ktoś, kto dokonał rzeczy niemożliwych dla innych przywódców, kierując się wyłącznie siłą własnej woli – relacjonuje anonimowo dziennikarzom jeden ze współpracowników głowy państwa.
Obecny lokator Gabinetu Owalnego całkowicie zignorował krótkoterminowe sondaże opinii publicznej. Jego działania dyktowane są w dużej mierze długofalową oceną historyczną, co upoważnia go do podejmowania decyzji o najwyższym stopniu ryzyka bez obawy o spadek kapitału politycznego wewnątrz własnego obozu.
Heglowska koncepcja jednostek powszechnodziejowych
Zestawienie trzech postaci historycznych, do których systematycznie odwołuje się Donald Trump, nie jest przypadkowe i wywodzi się bezpośrednio z myśli filozoficznej Georga Wilhelma Friedricha Hegla. Niemiecki myśliciel zdefiniował koncepcję jednostek powszechnodziejowych, opisującą wybitne jednostki, które poprzez odrzucenie i łamanie ówczesnych norm diametralnie zmieniały kierunek ewolucji całych społeczeństw.
Urzędnicy administracji państwowej w rozmowie z dziennikarzami The Atlantic precyzują, że amerykański przywódca nie studiował osobiście traktatów Hegla. Wiedza polityka na temat tej złożonej teorii filozoficznej ma charakter zapośredniczony i wybiórczy, wynikający z zewnętrznych podsumowań przygotowywanych przez jego bezpośrednie otoczenie.
– Z koncepcją zapoznał się prawdopodobnie dzięki krótkiemu fragmentowi tekstu, który ktoś mu wręczył, bądź usłyszał o niej podczas przemówienia w swoim klubie golfowym – wskazuje kolejny z urzędników Białego Domu cytowany w publikacji.
Wspomniane wystąpienie prelegenta na terenie prywatnego resortu golfowego miało fundamentalne znaczenie dla ukształtowania nowej narracji władzy wykonawczej. Zaproszony mówca po raz pierwszy otwarcie zrównał dokonania Donalda Trumpa z osiągnięciami Aleksandra Wielkiego i Czyngis-chana, co błyskawicznie i na stałe włączono w osobistą narrację mitologizującą amerykańskiego przywódcy.
Brak kalkulacji wyborczych i radykalizacja polityki zagranicznej
Brak presji związanej z koniecznością ubiegania się o kolejną reelekcję drastycznie zmienia wektor działań Donalda Trumpa. Taka sytuacja ustrojowa skutkuje całkowitym odrzuceniem ostrożności i dyplomatycznej kalkulacji na rzecz narzucania arbitralnej woli w kształtowaniu globalnej polityki, co stanowi wiodącą tezę analizy przeprowadzonej przez dziennikarzy The Atlantic.
Periodyk definiuje obecny model zarządzania krajem jako władzę pozbawioną jakichkolwiek hamulców instytucjonalnych, napędzaną przeświadczeniem o jednorazowości historycznej szansy i brakiem konieczności zabiegania o głosy. Skutkuje to bardzo konkretnymi i bezprecedensowymi decyzjami geopolitycznymi, do których zaliczyć należy następujące kroki:
- bezpośrednie operacje wojskowe wycelowane strategicznie w struktury państwowe na terytorium Iranu,
- podważanie fundamentów prawnych i militarnych gwarantujących spójność sojuszu NATO,
- nietypowe roszczenia terytorialne, w tym wyrażaną publicznie chęć przejęcia jurysdykcji nad terytorium Grenlandii.
Współpracownicy prezydenta odpowiedzialni za bezpieczeństwo narodowe akcentują, że zmasowana krytyka ze strony gremiów międzynarodowych nie wywołuje absolutnie żadnej korekty politycznego kursu obranego przez administrację w Waszyngtonie.
– Prezydent może podejmować decyzje, które uznaje za słuszne, niezależnie od ich politycznych konsekwencji – podsumowuje oficjel wysokiego szczebla na łamach raportu amerykańskiego magazynu.
Źródło: Goniec.pl
Obserwuj w Google News
