Polscy żołnierze znów jadą na wojnę? Po Iraku i Afganistanie – tym razem Grenlandia

Początki – misje ONZ i Bałkany po 1989 roku

Po upadku komunizmu Polska dynamicznie zwiększyła zaangażowanie w operacje pokojowe ONZ. W latach 1989–1990 wysłano batalion logistyczny do Namibii (misja UNTAG). W latach 90. polscy żołnierze stanowili jeden z największych kontyngentów błękitnych hełmów na świecie.

Kluczowe misje tego okresu to:

• PKW Chorwacja (UNPROFOR, UNCRO, UNTAES) – 1992–1998 – polscy żołnierze pełnili służbę w batalionach operacyjnych w byłej Jugosławii,
• PKW Liban (UNIFIL) – 1994–2009 – bataliony logistyczne i szpitale polowe,
• PKW Syria (UNDOF) – 1974–2010 (z największym nasileniem w latach 90.) – obserwacja strefy rozbrojenia na Wzgórzach Golan.

Polska brała też udział w misjach w Kambodży (UNTAC), na Haiti i w innych punktach zapalnych. Te operacje miały charakter stricte pokojowy i budowały wiarygodność Polski na arenie międzynarodowej.

Bałkany i pierwsza wielka koalicja

Po akcesji do NATO w 1999 roku Polska zaczęła uczestniczyć w operacjach sojuszniczych. Najpierw na Bałkanach, gdzie stabilizowano sytuację po wojnach w byłej Jugosławii.

Najważniejsze zaangażowania:

• KFOR w Kosowie – od 1999 roku do dziś – polska brygada wielokrotnie dowodziła sektorem, obecnie kilkuset żołnierzy,
• EUFOR Althea w Bośni i Hercegowinie – od 2004 roku – szkolenie sił zbrojnych i monitorowanie porozumień pokojowych,
• AFOR w Albanii (1999) i misje w Macedonii (2001–2003).

Te misje pozwoliły polskim dowódcom zdobyć doświadczenie w dowodzeniu wielonarodowymi siłami i potwierdziły nasze miejsce w strukturach Sojuszu.

Irak i Afganistan – najtrudniejsze i najbardziej kontrowersyjne misje

Największe polskie zaangażowanie bojowe przypadło na operacje w Iraku i Afganistanie po 2001 roku.

W Iraku polska dywizja (ok. 2500 żołnierzy) dowodziła wielonarodową dywizją środkowo-południową w latach 2003–2008. Misja zakończyła się w 2008 roku. Zginęło 23 polskich żołnierzy.

W Afganistanie (ISAF, później Resolute Support) Polska wysłała ponad 30 tysięcy żołnierzy w latach 2002–2021. Największe straty – 44 poległych. Polskie bazy w Ghazni i innych prowincjach były miejscem intensywnych walk.

Z dzisiejszej perspektywy obie misje budzą dyskusje. Irak nie przyniósł stabilizacji na Bliskim Wschodzie, a obalenie Saddama Husseina otworzyło drogę do chaosu i powstania ISIS. Afganistan po 20 latach zakończył się powrotem talibów do władzy – mimo ogromnego wysiłku i kosztów. Wielu ekspertów i weteranów uważa, że skala zaangażowania Polski w te operacje była nieproporcjonalnie duża w stosunku do realnych korzyści strategicznych dla naszego bezpieczeństwa.

Karol Chwedczuk-Szulc: Ta operacja była nielegalna

Dr Karol Chwedczuk-Szulc ocenił w rozmowie z naszym portalem, która polska misja wojskowa okazała się błędem:

- Zdecydowanie Irak. Był to tak zwany adwenturyzm George’a Busha młodszego. Ta operacja była zupełnie nielegalna w świetle prawa międzynarodowego i opierała się na kłamstwach – sfabrykowanych dowodach, że Saddam Husajn rzekomo nadal posiada broń masowego rażenia oraz wspiera terrorystów. Później wyszło na jaw, że służby specjalne Stanów Zjednoczonych kłamały w tej sprawie.

Źródło: Goniec.pl