Bunt w PiS? Tak wygląda pomysł paktu z Konfederacją

Coraz głośniejszy niepokój wśród senatorów

W środowisku senatorów Prawa i Sprawiedliwości coraz częściej pojawiają się ostrzegawcze głosy dotyczące przyszłych wyborów do Senatu. W nieoficjalnych rozmowach parlamentarzyści alarmują, że bez skoordynowanych działań po prawej stronie sceny politycznej partia może ponieść wyjątkowo dotkliwe straty.

Najczarniejsze prognozy, krążące w kuluarach, mówią o dramatycznym spadku liczby mandatów. Z obecnych kilkudziesięciu miejsc w izbie wyższej mogłoby pozostać jedynie symboliczne minimum. Dla wielu senatorów oznaczałoby to polityczny koniec kariery.

Źródłem tych obaw jest ordynacja większościowa obowiązująca w wyborach do Senatu. W jednomandatowych okręgach nawet niewielkie rozproszenie głosów może przesądzić o porażce. Jeśli elektorat prawicowy podzieli się między dwa rywalizujące ugrupowania, zwycięstwo może przypaść kandydatom obozu rządzącego – nawet tam, gdzie prawica łącznie ma większe poparcie.

Szczególne emocje budzi perspektywa utraty mandatów w regionach uznawanych dotąd za bastiony konserwatywne. Senatorowie wskazują, że bez porozumienia i „nieagresji wyborczej” w tych okręgach ryzyko przegranej znacząco rośnie. To właśnie dlatego część z nich coraz otwarciej mówi o potrzebie pragmatycznych ustaleń, nawet jeśli są one politycznie niewygodne.

Dlaczego kierownictwo partii mówi „nie”

Mimo narastającej presji ze strony senatorów, kierownictwo Prawa i Sprawiedliwości zachowuje daleko idącą ostrożność. Jarosław Kaczyński nie ukrywa sceptycyzmu wobec jakiejkolwiek formalnej współpracy z Konfederacją, a zwłaszcza z jej najbardziej kontrowersyjnymi politykami.

Oficjalne wypowiedzi liderów PiS jednoznacznie podkreślają dystans wobec środowisk, które ich zdaniem przekroczyły granice akceptowalne w debacie publicznej. Szczególnie problematyczne są wątki dotyczące polityki zagranicznej i relacji z Rosją, które dla partii budującej swój wizerunek na twardym kursie prozachodnim stanowią poważne obciążenie.

W kierownictwie PiS dominuje przekonanie, że krótkoterminowe zyski wyborcze nie mogą przesłonić długofalowych kosztów wizerunkowych. Każde porozumienie mogłoby zostać wykorzystane przez przeciwników politycznych jako dowód na gotowość do kompromisów z radykalnymi środowiskami.

Nie bez znaczenia są również ambicje przywódcze. Prezes PiS od lat konsekwentnie buduje pozycję swojej partii jako głównej siły po prawej stronie sceny politycznej. Formalny pakt oznaczałby uznanie innego ugrupowania za równorzędnego partnera, co mogłoby osłabić dominację PiS i skomplikować układ sił przed kolejnymi wyborami parlamentarnymi i prezydenckimi.

Jednocześnie w partii słychać głosy sugerujące, że sytuacja jest dynamiczna i może jeszcze ulec zmianie. Część polityków liczy, że czas i zmieniające się sondaże wymuszą bardziej elastyczne podejście.

Prawica na rozdrożu. Możliwe scenariusze

Obecna sytuacja stawia prawicę przed trudnymi wyborami. Analitycy wskazują kilka możliwych wariantów rozwoju wydarzeń, z których każdy niesie inne konsekwencje.

Pierwszy scenariusz zakłada brak jakiejkolwiek współpracy. W tym wariancie każde ugrupowanie idzie do wyborów osobno, co może doprowadzić do poważnego osłabienia reprezentacji prawicy w Senacie i utrwalenia przewagi obozu rządzącego w izbie wyższej.

Druga możliwość to nieformalne porozumienia na poziomie lokalnym. Bez oficjalnych deklaracji, ale z cichymi ustaleniami w konkretnych okręgach, które pozwoliłyby uniknąć bezpośredniej rywalizacji. Taki model minimalizowałby koszty wizerunkowe, ale byłby trudny do skoordynowania w skali kraju.

Trzeci wariant to ewolucja po prawej stronie sceny politycznej – zmiana przywództwa, podział ugrupowań lub wyłonienie bardziej umiarkowanego nurtu zdolnego do współpracy bez obciążeń wizerunkowych. To jednak proces długotrwały i obarczony dużą niepewnością.

Niezależnie od tego, który scenariusz okaże się realny, jedno jest pewne: prawica stoi dziś przed jednym z najpoważniejszych strategicznych dylematów ostatnich lat. Decyzje podejmowane teraz mogą przesądzić nie tylko o składzie Senatu, ale także o przyszłym układzie sił w całej polskiej polityce.