Blaski fleszy i cienie parkietu. Magda Tarnowska o toksycznej cenie sukcesu
Sukces w telewizyjnym show i ogólnopolska rozpoznawalność dla wielu są szczytem marzeń, jednak dla Magdy Tarnowskiej stały się testem asertywności oraz walką o zachowanie resztek prywatności. W programie “Prześwietlenie” Gońca, popularna tancerka, znana z bezkompromisowego podejścia do rzemiosła, przerywa milczenie na temat mrocznych kulis zawodowego tańca towarzyskiego oraz destrukcyjnego perfekcjonizmu, który przez lata definiował jej poczucie własnej wartości.
Wejście do nowego świata i cena popularności
Przejście z niemal całkowitej anonimowości do statusu osoby publicznej było dla Magdy Tarnowskiej gwałtownym wstrząsem. Codzienność artystki, niegdyś wypełniona wyłącznie treningami, dziś znajduje się pod lupą portali plotkarskich. Pierwsze spotkania z obiektywami ukrytymi w zaroślach budziły w niej autentyczne zdezorientowanie.
– Byłam w szoku, że te zdjęcia są mi robione. Na pierwszych takich fotografiach miałam minę mówiącą: „co się dzieje?”, „gdzie i kiedy?”, przecież ja szłam tylko na śniadanie – wspomina tancerka w rozmowie z Goniec.pl.
Mimo dyskomfortu gwiazda stara się zachować dystans, o ile medialna machina nie uderza w jej system wartości.
– To jest cena za to, w co sama zdecydowałam się wejść. Dopóki nie krzywdzi to mnie ani moich bliskich, przyjmuję to na tak zwaną klatę. Najważniejsze jest dla mnie to, że żyję w zgodzie ze sobą. Nawet jeśli jako perfekcjonistka nie zawsze jestem pewna, czy choreografia jest wystarczająca, to mam pewność, że nikomu nie robię krzywdy.
Taniec jako fundament tożsamości
Dla Tarnowskiej parkiet nie był jedynie miejscem pracy, ale całym światem, który od 7. roku życia kształtował jej psychikę. W zawodowym tańcu towarzyskim granica między artystą a człowiekiem często ulega niebezpiecznemu zatarciu. Wynik na tablicy punktowej stawał się dla młodej dziewczyny miarą jej ludzkiej godności.
– Największym piętnem, jakie taniec na mnie odcisnął, było to, że nie nauczono nas oddzielać życia prywatnego od sali treningowej – przyznaje w “Prześwietleniu” Tarnowska. – Traktowałam siebie wyłącznie przez pryzmat bycia tancerką. Jeśli na turnieju wychodziło dobrze, czułam się wartościowa. Jeśli wynik był słaby, myślałam o sobie jako o kimś niewartościowym.
Finansowy rygor i morderczy trening
Obraz tańca jako lekkiej i bezproblemowej rozrywki, znany z ekranów telewizorów, drastycznie różni się od rzeczywistości młodych adeptów tego sportu. Kariera Tarnowskiej była okupiona gigantycznymi wyrzeczeniami finansowymi i fizycznym wycieńczeniem, które dla przeciętnego rówieśnika byłoby nie do udźwignięcia.
– Taniec był całym moim życiem: pracą i treningami. Wszystko, co zarobiłam - jak mówi rozmówczyni Gońca - szło na taniec. Nie miałam wakacji, bo po prostu nie było na nie pieniędzy. Pracowałam na siebie, rodzice pomagali, ile mogli, ale nigdy nam się nie przelewało. Moja codzienność to walka: od 8:00 rano do 23:00, z pracy na trening i z powrotem. Było to niezwykle ciężkie, zarówno fizycznie, jak i psychicznie.
Zobacz także:
Anatomia krytyki i walka o jutro
Jednym z najtrudniejszych aspektów edukacji tanecznej jest wszechobecny kult ciała i bezlitosna ocena warunków fizycznych. Tarnowska zwraca uwagę na traumatyczne skutki uwag rzucanych przez trenerów, które zostają w pamięci zawodników na dekady.
– W młodym wieku liczy się każde słowo nauczyciela. Wiele nasłuchałam się o swojej anatomii, która była postrzegana jako mój słaby punkt – mówi z goryczą tancerka w wywiadzie z Gońcem.
Gwiazda postuluje, by każdy trener posiadał podstawowe przygotowanie pedagogiczne i psychologiczne. Dziś sama walczy z „definicją perfekcjonizmu”, która utrudnia celebrację sukcesów.
– Perfekcjonizm brzmi dumnie, ale w rzeczywistości jest trudny, bo wymusza natychmiastowy efekt, który nie zawsze odpowiada realiom życia. Staram się jednak aktywnie te mechanizmy przepracowywać i odnajdywać radość w drodze, a nie tylko w samym celu.
Źródło: Goniec
Obserwuj w Google News
